Ben hep ilkbaharı sevdim…

Ben hep ilkbaharı sevdim…

Duygu ve düşüncelerimi, sözlü ya da yazılı anlatımda; doğal konuşma diline yakın, serbest bir yapıda ifade ederim. Cümlelerim ve paragraflarım düzyazının özgürlüğünü taşır. Kaç kere denediysem de şiir yazamadım. Çünkü sözlerim de ruhum gibi özgürdür; ölçüye, kalıba, kafiyeye sığmaz.

Bu yüzden yazdıklarım; roman, hikâye, deneme ve makale türünde şekillendi.

Müziğin götürdüğü yerde…

Yazarken çoğu zaman müzik dinlerim.
Dinlediğim müzik, o anki ruh halime göre değişir.

Kimi zaman müziğin götürdüğü yere ben giderim, kimi zaman da müziği kendimle birlikte götürürüm.
Bazen bağlamanın teline değen mızrap, yüreğimi titretir.
Bazen kanunun taksimi, bazen kemanın yanık sesi, ruhumu derin bir yolculuğa çıkarır.
Ney sesi ise gönlümü hüzünle sevinç arasında gezdirir.

Gönül deryamın en dalgalı anlarında bile, Göksel Baktagir’in “Gül Bahçesi” eserindeki Uşşak kanun taksimi içimdeki fırtınayı yumuşak bir yele dönüştürür.

Ve öyle anlar olur ki, kendimi bir piyanonun başında hissederim…
“Chopin”in “İlkbahar Valsi”ni dinlediğimde ise bambaşka bir dünyaya geçerim.
İlkbaharda köklerden tomurcuklara yürüyen hayat gibi, umutlarım da ruhumun derinliklerine doğru filizlenir.

Sonbaharda doğup Nisan’ı sevmek…

Aslında ben bir sonbahar çocuğuyum.
Ama Nisan’ı sevdim hep.

Doğduğum ayda yapraklar sararırmış,
hiç umursamadım.
Ben, tomurcukların kabuğunu yararak özgürlüğe açılmasını sevdim.

Ruhum hiçbir zaman sonbahar gibi sona yaklaşmadı.
Umutlarım hep geleceğe taşıdı beni.
Hayallerimi uzak ufuklara kurdum.
Yüreğimde en güzel, en renkli umutları yeşerttim.
Tıpkı Nisan’ın doğayı yeşerttiği gibi…

Hayaller, cesaret ve vazgeçmemek

Bazen dünyayı kurtarmaya soyundum,
bazen adalet dağıtmaya…

“İnsanlık ikincileri hatırlamaz” sözünün etkisiyle hep birinci olmayı hedefledim.
Gücümün hesabını yapmadan…

Okulun en güzel kızını sevdim mesela…
Belki gönlümü açamadım ama yine de sevdim.
“O da beni sever mi?” korkusunu hiç yaşamadım.

Başardıklarım da oldu, başaramadıklarım da…
Sevdiklerim de oldu, sevenlerim de…
Elbette sevmeyenler de…

Ama hiç vazgeçmedim:
İlkbaharı sevmekten,
ilkbaharı özlemekten,
ilkbaharı beklemekten…

İçimizdeki ilkbahar

Fransız halk dilinde bir söz vardır:
“Yaşlılık; ne saçın ağarması ne de belin bükülmesidir. Gayesi biten, ümidi sönen herkes yaşlıdır.”

Bu söze yürekten katılırım.
Ve şunu eklerim:

Gaye var oldukça,
ümit yeşerdikçe
insan hep gençtir.

Hep delikanlıdır yürek…

………………………………………………………………………………………………………